Í sandölum og engum bol.

Ég kom mér yfir til Bangkok frá Phnom Penh og er þetta líklega versti vegur í heimi! Hann er ómalbikaður og sem þvottabretti. Það tók 5 tíma að komast þessa 150km með bilunum og sprungnu dekki að landamærunum. Það mátti sjá 2-3 valtara og vörubíla á þessum kafla að þykkjast vera að gera eitthvað en nóg er af skiltum sem segir að vegavinna sé í gangi. Í raun er þetta ástand búið að vera í mörg ár því sagan segir að flugfélag kambódíu borgi héraðsstjóranum fyrir að laga ekki veginn. Trixið er að túristarnir fara í rútum frá Tælandi til að sjá Angkor Wat en meiki ekki ferðina til baka og kaupi sér flugmiða í staðinn. Einnig passa rúturnar sig á því að vera sem allra lengst á leiðinni og koma seint að kveldi að ákveðnum hótelum og fá þókknun fyrir.


Ég kom mér annars í Kínverska sendiráðið og sótti um dobbúl entry VISA og fann flug til Beijing með mínum múslima vinum hjá Egypt air. Hef svo komið mér fyrir hérna á eyjunni Ko Samet sem er í raun þjóðgarður skammt frá Bangkok. Það væri verra ef það væri betra svo ég vitni í ákveðinn, en hér er allt til alls, nema eitthvað ódýrt. Ég hef því hlaupið um strendur á rauðu lendarskýlunni minni sem Hasselhoff og vakið aðdáun og heimsfrægð fyrir minn snjóhvíta líkama.
Annars hafa Siggi eða Bó gerst sekir um að kvitta undir síðustu færslu sem “einar valur”. Varist eftirlíkingar kæru vinir.
Já og svo óska ég systrum mínum til hamingju með afmælið, ein átti afmæli í gær og hin um daginn..

Kambódía og Pol Pot.

Kom mér frá Saigon og yfir til Phnom Penh í Kambódíu. Ástandið í borginni minnir mig einhverra hlutavegna á er ég kom til Úganda. Hvað um það, byrjaði á því að skoða forsetahöllina og fór þaðan yfir að skoða Tuel Sleng safnið sem er betur þekkt sem Öryggisfangelsi 21 (S-21). Þetta var skóli sem breytt var í illræmdasta fangelsi rauðu Kmeranna. Hér voru stundaðar ótrúlegar pyntingar sem fylgt var eftir með því að þeir sem lifðu þær af voru keyrðir útá “the killing fields of Choeung Ek” og líflátnir þar, enginn fékk lausn. Á tímabili voru 100 manns líflátnir á dag. Þarna mátti sjá myndir af föngum, pyntingartólum og aðferðum ásamt að lesa sögu fanganna sem frelsaðir voru og einnig frásögn fangavarða. Þaðan fór ég útá “the killing fields” þar sem fjöldagrafir voru grafnar og margir hverjir jarðaðir lifandi eða líflátnir á þann hátt að spara mátti byssukúlur. Ótrúleg sorgarsaga þetta 4 ára tímabil (1976-79) þar sem um 1,5 milljónir manna létust án þess þó að Pol Pot hafi verið lögsóttur fyrir.


Frá Phnom Penh kom ég mér til Siem Reap. Það er munur að koma sér frá að skoða minjar sorgarsögu Kambódíu og yfir í þeirra mesta stolt, borgina Angkor. Ég bjóst við að Angkor Wat væri stórt en váááá, þetta er ótrúlegt mannvirki! Hér eru líka fjöldinn allur af ekki ómerkari byggingum svo að ég verð hér allavegna 3 daga að skoða.

Í borg Ho frænda.

Ho Chi Minh borg, betur þekkt sem Saigon hefur haldið mér föstum í nærri viku. Hér hef ég skoðað hin ýmsu áróðurssöfn, stríðsminja safnið sem hefur að geyma ótrúlega myndir úr víetnam stríðinu sem gera alla orðlausa. Þvílíkir glæpir sem framdir voru af Ameríkönum og er nema von að það voru fyrrum bandarískir hermenn úr þessu stríð sem spiluðu stóran part í því að kaninn viðurkenndi ósigur sinn og drægi sig frá landinu.Áhrifin af efnavopna hernaði bandaríkjamann sjást enn í dag. Maður getur rétt ýmindað sér hvað er í gangi í Írak þar sem jackass kynslóðin, krakkar um tvítugt og yngri, fá að leika sér með ein öflugustu vopn sem fyrirfinnast í heiminum. Svo ég tali ekki um hegðun þeirra einsog í Abu Ghraib fangelsinu..

Ég skoðaði svo Cu Chi göngin sem eru um 70km frá Saigon. Það var gangna kerfi sem Víet Kong notaði í stríðinu og var nærri 200km að lengd. Ég skreið þarna um en var svo "heppinn" að einmitt þennan dag áttu þeir í vandræðum með rafmagnið. Svo stundum var ansi svart þarna inni og stelpan bakvið mig við það að flippa. Þetta var þó ekki nema um 100m sem maður skreið.












Skoðaði einnig frelsishöllina og þótti mér ægilega spennandi að komast í kjallarann og skoða byrgið og hvar njósnir fóru fram af fagmennsku.

Í ´Nam.

VÁÁ! Hvað það er langt síðan að ég bloggaði síðast. Þegar andinn hefur komið yfir mig þá hefur systurflokkur denna J. stoppað hér allt blogg og álíka sora.
Annars í fréttum er það helst:
Ég tók flug frá Laos til Hanoi í Víetnam. Þar bókaði ég siglingu um Halong flóa sem kvikmyndabuff (a.k.a. Jón Ívar) kannast við úr tomorrow never dies. Gisti um borð í báti á flóanum ásamt að skoða risavaxinn helli. Því næst fundum ég og bretinn Mike (ekki Al) okkur pöbb í Hanoi til að horfa á hinn yndislega leik Liverpool – Manutd og þvílík sæla og læti á barnum.

Hér er það kommúnisminn og Ho Chi Minh sem rúla. Gríðar munur á Laos og Víetnam þar sem hér er aldrei friður fyrir sölumönnum og mikið líf í gangi en í Laos þurfti maður að vekja sölumanninn til að fá að borga fyrir vöruna.
Ég skoðaði Ho frænda liggjandi í glerkistunni sinni ásamt að þræða herminjasafnið og endaði í “Hanoi Hilton” fangelsinu þar sem Bandaríkjamenn voru geymdir í stríðinu. Til að lifa mig inní hlutina hérna þá fór ég útá næstu dvd sölu og keypti mér Apocalypse Now og Full Metal Jacket. Hver dvd diskur kostar 1$ og eru þetta topp kvolidí. Ein áströlsk stelpa sem var í búðinni á sama tíma og ég fór út með 500 diska, kvikmyndir og sjónvarpsseríur. Jón, haltu þér frá Víetnam!

Ég var svo 13 tíma á leiðinni í lest til Hue og þaðan hef ég komið mér með rútu hingað niður til Hoi An. Læt myndirnar um rest..

Verri í fyrirsögnum en Berglind..

Laos er líklega þekktast fyrir það að vera mest sprengda land í heimi en hér var varpað fleiri sprengjum en yfir Japan og Þýskaland samanlagt í seinni heimstyrjöldinni. Var þetta á árunum 1965-1973 er Bandaríkjamenn börðust hér í svökölluðu “secret war”. Nóg um það.


Laos er gríðarlega fjallent og því allar samgöngur hægar og maður hreyfist ansi hægt á landakortinu. Á síðustu 6 dögum hef ég því gert lítið annað en setið meðan ég er að koma mér hérna yfir erfiðasta hjallann.
Dagur 1: rúta + bátur = 10 tímar.
Dagur 2: bátur 9 tímar
Dagur 3: borgin Luang Prabang skoðuð.
Dagur 4: rúta 9 tímar
Dagur 5: Phonsavan og nágrenni skoðað.
Dagur 6: rúta 6 tímar.


9 tíma rútuferðinni mun ég seint gleyma en hún byrjaði á því að ég þurfti sitja í miðjunni á trékolli vegna fjölda farþega. Sætið var svo uppgreitað í tréstól með baki eftir 2 tíma. Það má segja að nánast hver einasti innfæddi farþegi hafi verið veikur svo að ég horfði á fólk æla í poka, útum glugga, útum hurðina sem var opin alla ferðina og á gólfið úr þessu fína stúkusæti. Bátsferðin niður Mekong ána (sem er einmitt skýrð eftir veitingastaðnum á Íslandi) var barnaleikur miðað við rútuferðina.

Er því hér í borginni Vang Vieng og búinn að koma mér fyrir í bungalow niðri við ána. Fyrir framan herbergið mitt er verönd með hengirúmi og fyrir þetta borga ég 3 dollara. Verð hérna í einhverja daga að slappa af, hjóla um, skoða hella og stunda helsta sportið sem er að fara á vörubílaslöngu niður ána sem ku vera magnað.

Er ennþá í Tælandi.

Ég er staddur í Chiang Mai á leið til Chiang Rai á morgun og Laos á Föstudaginn. Ég er búinn að afreka að fara í river rafting, matreiðslunámskeið, bak á elephant, einsdags göngu hérna í frumskóginum og skoða alltof mörg Búddha hof. Sjáum til hvað Laos bíður uppá.

Suðaustur Asíu planið.

Hér er ferðalag mitt merkt ónákvæmlega með rauðu striki inná kort sem ég stal af internetinu. Ég mun fara uppá við á þessu korti a.k.a. norður. Mun ég leggja af stað á föstudagsmorgun en ég fæ vegabréfsáritun mína fyrir Víetnam klukkan 16:00 á morgun.

Hefst þá upptalning í réttri röð um þá staði sem ég mun stoppa við eða hafa næturstopp en ferðin byrjar hér í Bangkok.

Þess má geta að Laos (sem virkar ekki stórt á kortinu) er rúmlega tvisvar sinnum stærra en Ísland. Þetta er því töluverður spotti og reyndar mun lengra en ég hélt.. ehmm.




Tæland: 3 vikur
Ayuthaya
Phitsanulok
Mae Sot
Pai
Chiang Mai
Chiang Rai

Laos: 2 vikur
Luang Nam Thá
Muang Sing
Nong Khiaw
Luang Prabang
Phonsvanan
Vang Vieng
Vientiane

Vietnam: 2 vikur
Hanoi
Sapa
Halong bay
Hué
Hoi An
Nha Trang
Dalat
Mui Ne
Saigon
(Phu Que eyjan)

Kambódía: (1 vika)
Phnom Pen
Kompong Chhnang
Siem Reap (Angor)
Battampang
Sisophon > Banteay Chhmar
Poipet

Tæland aftur: restin af þessum 3 vikum
Aranya Prathet
Khao Yai þjóðgarðurinn

Svo fer ég aftur til Bangkok og þá er hringnum lokið. Áhugasamir (semsagt mamma) geta þá fylgst með hvar ég er staddur hverju sinni á þessum hring en ég mun auglýsa það með ójöfnu millibili.

Frá Oman til Tælands.

Vaknaði klukkan 06:00 á sunnudagsmorgun og tók rútuna frá Muscat í Oman og yfir til Dubai þar sem ég beið á flugvellinum til 23:00. þá flaug ég til Tælands og var lentur 08:00. Var svo kominn í herbergið mitt hérna í Bangkok klukkan 13:00 á mánudegi. Ég sofnaði strax.

Celebrate the art of shopping.

Dubai er ekkert öðruvísi en aðrar borgir. Það þarf að finna ástæðu til að fá fólk til að koma hingað og því stendur núna yfir “shopping festival” þar sem þeman er “celebrate the art of shopping”. Kunnugir í Dubai segja þó engan mun vera á þessu dögum eða öðrum dögum ársins, hér eru hvort að er allir að versla. Fór að sjá Burj al arab hótelið (seglið) en það kostaði mig 100$ að fara í anddyrið svo ég sleppti því. Ég fór því næst í sundlaugarrennibrautargarð í nágrenninu sem er á 4,8 hektara landsvæði. Það tók mig svo 1 og hálfan tíma að komast þessa 14km til baka enda er umferðin hér einn hnútur, svo vægt sé til orða tekið.







Fór því í gærmorgun á rútustöðina og tók rútuna til Muscat, höfuðborgar Oman. 1970 hafði þetta land einn skóla, eitt sjúkrahús rekið af bandarískum trúboðum og um 10km af malbiki. Í dag er þetta velmegunnar paradís og hefur fallegustu höfuðborg sem ég hef séð. Öll hús eru byggð í arabískum stíl, lágreist og ljós á lit. Göngustígar og umferðarmannvirkin eru þvílík og allt gengur hér án nokkurra tafa. Borgin liðast hér um meðfram ströndinni og á milli fjallanna, svo má sjá gömul portúgölsk virki og kastala í hlíðunum og allir vita hvað ég dýrka kastalabyggingar..